KIRMIZI KART         13.02.2010

Onlar yalan söylemedi.

Yalak değillerdi.

Salak hiç değillerdi.

Aksine çok akıllıydılar.

Kiralıkta olmadılar.

HORTUMCU değillerdi.

Kooperatif veya Şirkette batırmadılar.

Parayla işleri yoktu.

Kimi Gazeteciydi,

Kimi Yazardı,

Kimi Savcıydı,

Kimi Polis Müdürüydü,

Feleğin çemberine çomak

Soktular.

Cem Karaca’nın şarkısındaki gibi

Failleri Meçhuldu.

Eşleri çocukları

Meclise gittiler.

Adalet istediler.

Sabahattin Ali’den

Hrant Dinke kadar

Hep aynıydı.

Vurulmaları…

Hükümetler  gereken yapılacaktır.

En kısa zamanda yakalanacaktır.

Olayı şiddetle kınadılar.

Ama bir şey yapmadılar.

Veya yapamadılar.

Ve belkide birileri yaptırtmadı.

Yakınları bir platform kurmuşlar.

Benim Babam BİR KAHRAMANDI…

Evet gerçekten birer kahramanlardı.

Hep bu ülkede huzur olsun.

Adalet olsun.

İnsanlar mutlu olsun istediler.

Demek ki birileri bize bunu

Çok gördü.

Demek ki ülkemizi

İnsanımızı sevmeyenler var.

Bizler hep mutsuz olalım.

Bunu isteyenler var.

Nerdeyse unutuluyorlardı…

Basından halktan,

Destek istiyorlar.

30 seneden sonra

Rahatlamak istiyorlar.

Öç almak istemiyorlar.

Gelecek için ülkemiz için

Bazı şeylerin ortaya

Çıkmasını istiyorlar.

Devletin tüm kurumları,

Hükümeti Muhalefeti,

O zamanlar görev yapanlar,

Her şey hazır.

Maçın önceden kritiğini yapmayın

Paslaşmayın.

Hele birbirinize gol

Hiç atmayın.

Maçı da boşverin.

Kırmızı kart gösterin yeter.